അവർ

       

ഓര്മ ഒരു രോഗമാണ്

എന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലേ? അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു

അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ടോ ? അവൾ ചോദിച്ചു

ഓര്മ ഒരു രോഗമാണ് …  അയാൾ ചിരിച്ചു

 അവർ ഒരു നിറം മങ്ങിയ  ഫ്രെയിം ൽ വെച്ചു

കണ്ടുമുട്ടിയവരായിരുന്നു

അവളിൽ മരണത്തിന്റെയും

അയാളിൽ ജീവിതത്തിന്റെയും   മുറിവുകളുണ്ടായിരുന്നു

അയാളുടെ  തമിഴത്തിയായ  കാമുകിയെക്കുറിച്ചവളോ

 അവളുടെ ജേക്കബ് എന്ന ആൺ കുട്ടിയെ ക്കുറിച്ച് അയാളോ

ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല

ജേക്കബ് മരിച്ചു പോയതയാളോ

തമിഴത്തി നാടുവിട്ടത് അവളോ അറിഞ്ഞില്ല

കടപ്പുറത്തു കാറ്റു കൊള്ളാൻ വന്ന ചുരുളൻ മുടിക്കാരൻ

സുന്ദരനാണെന്നു അവൾ  പറഞ്ഞപ്പോൾ

ജേക്കബിന്       ചുരുളൻ മുടിയായിരിക്കുമെന്നു 

അയാൾ  സങ്കൽപ്പിച്ചു

അവൾ ജേക്കബിന്റെ       ശവം   കിടന്ന

റെയിൽവേ ട്രാക്കിലെ    തണുത്ത  കാറ്റിനെ   ഓർത്തു

നാരങ്ങാ വിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി

ഒരു തമിഴ് പാട്ടു മൂളി കടന്നു    പോയപ്പോൾ

അയാൾ വിറയ്ക്കുകയും അവൾ  ചിരിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു

ശവങ്ങളുടെ വിരലുകളുടെ

തണുപ്പിനെക്കുറിച്ചു അവൾ  പറഞ്ഞപ്പോൾ

അയാൾക്ക് പേടി  തോന്നി

ഒരെഞ്ചിൻ ഡ്രൈവർ എന്ന നിലയിൽ

മുന്നിലൂടെ അലറികുതിച്ചു പോയ

മരണങ്ങളെ ക്കുറിച്ചു  അയാൾ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല

കടൽപ്പാലത്തിനു മുകളിൽ 

അവൾ ലെന ഡെൽ റേ യുടെ പാട്ടുകൾ 

ഉറക്കെ പ്പാടുകയാണ്

കടുത്ത  വെറുപ്പ് തോന്നിയ ഒരു    നിമിഷം ,

കഴുത്തു ഞെരിച്ചും  പാട്ടുകളെ  ഇല്ലാതാക്കാമെന്നയാൾ  ഓർത്തു

പിന്നെ സ്വയം  ഉറക്ക ഗുളികകളുടെ പാക്കറ്റ്  തിരഞ്ഞു

2. 10. 2018

നിന്നോട് മിണ്ടണമെന്ന്
തോന്നുമ്പോൾ
കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്ന് 
എന്നോട് തന്നെ മിണ്ടുന്നു 
സങ്കല്പങ്ങൾക്കനുരൂപമായി
നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന കല
ഇപ്പോഴാണ് പൂർണമായത്

വീട്

സ്വന്തം  മൂകതയിലേക്ക്
മുഖം  കുനിച്ചിരുന്നു
മടുത്ത  ഒരു ദിവസമാണ്
വീട് കരയാനാരംഭിച്ചതു

അതിഥികൾ വരുമ്പോൾ
അല്പമൊന്നു  ചിരിച്ചെന്നു  വരുത്താനും
 അത്  പരിശീലിച്ചു

വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടി
ദിവസവും റോസാച്ചെടികൾ
നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
അവളുടെ  കണ്ണുകൾ
വറ്റിത്തുടങ്ങുന്ന
കിണറുകളെയോർമ്മിപ്പിച്ചു

വേലിച്ചെടികൾക്കപ്പുറത്ത്
വഴിയിലൂടെ  പോവുന്നവരുടെ
കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്
ഒന്നൊളിക്കാൻ
കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്നു
വീട് ആഗ്രഹിച്ചു

ജാലവിദ്യക്കാരന്റെ പ്രാവ്

നീ

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുടെ  

തെരുവുകളിലൂടെ

നടക്കുകയാണ്  

ഞാൻ  നിനക്കൊപ്പവും

എവിടെയും മഞ്ഞാണ്

തണുപ്പിൽ  വേദനകൾക്ക്

 നല്ല  മൂർച്ചയുമാണ്

ഇവിടെ   വെച്ചാണ്   നമ്മൾ  

ജാലവിദ്യക്കാരന്റെ  പ്രാവിനെ കണ്ടത്

പറക്കാൻ  കഴിയാത്ത

അതിന്റെ  ദൈന്യതയെ

എനിക്ക്  മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു

നീ  പക്ഷേ  അകലാതിരിക്കുന്നതിൽ

അനാവശ്യമായ കാല്പനികാനുഭൂതി  തിരയുകയായിരുന്നു

കാണുന്നുവെന്ന്  കരുതുന്നവർ  ദിനവും

കണ്കെട്ടിനു  ടിക്കറ്റെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,  

ഞാനും  നീയുമുൾപ്പെടെ,

ഓരോ  പ്രദർശനത്തിനു  ശേഷവും

ഞാനതിന്റെ  കൂട്ടിലേക്ക്  നോക്കി

എന്തോ  ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു

ഒരു വൈകുന്നേരം  തീയിനെ ക്കുറിച്ചും

ഈയാംപാറ്റ കളെക്കുറിച്ചുമുള്ള

ഉപമയിൽ  തെറ്റി നിൽക്കുമ്പോഴാണ്

ഒരു  ജനലിലൂടെ  അത് മുന്നിലേക്ക്  വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നത്

അടർന്നൊടിഞ്ഞ  കൊക്കും

പാതി പണ്ടേ  പോയ ചിറകുമായാ

പാവം  പക്ഷി,

അതിന്റെ  തൂവലുകളുടെ മണം

നിന്നെ  ബോധരഹിതയാക്കി

കയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ ഒഴുകിവാർന്ന

രക്തത്തിന്റെ  ചൂടിൽ ഞാൻ  വിറച്ചു

കുടിലമായ  കൗതുകങ്ങൾക്ക്   മുന്നിൽ  

അത് കണ്ണുകളടച്ചു

ജാലവിദ്യക്കാരന്റ  വീട്  

ഒരു രാവണൻ കോട്ടപോലെ

നമുക്കുമുന്നിൽ  നെഞ്ച് വിരിച്ചു  

പാമ്പ്

പാമ്പ്,

ഒരു പാപിയുടെ 

ഓര്മയിൽ

ആപ്പിൾ മരത്തിന്റെ 

ചില്ലകളിൽ 

തല കീഴായുറങ്ങുന്നു ,

ആദിമ നഗ്നത കണ്ട്

ആപ്പിളുകൾ തുടുക്കും വരെ

ക്ലിയോപാട്രയുടെ മരണം 
വെറുമൊരു
ദൃശ്യ സാദ്ധ്യത മാത്രം
അല്ലെങ്കിലെന്തിനാണ്‌
ശയ്യാ തലത്തിൽ
വിഷം ചീറ്റുന്നൊരു
സ്വര്ണ നൂല് ?

നിലത്തു മുഴുവൻ
പാമ്പിൻ കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കണ്ട്
നിലവിളിച്ചു പോവാറുണ്ട്
ചില പാതിരാ സ്വപ്നങ്ങളിൽ

ജീവിതത്തിൽ ,
പാമ്പ്
ഒരു മീറ്റർ അകലത്തിൽ
വന്നാൽ ,
നേരെ നിന്നൊന്നു
നോക്കിയാൽ
മരിച്ചു പോയേക്കും ഞാൻ

അത്രയ്ക്ക് പേടിച്ചിരുന്നിട്ടും
ഇത്രമേലടുത്ത് വന്ന്
വിഷപ്പല്ലുകൾ
കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട് ,

ദംശനേച്ഛയാൽ
കൊതി പൂണ്ടിഴയുന്ന
കാമ വെമ്പാലകള്!

വേലി പൊളിക്കുന്ന പശു

വേലി പൊളിക്കുന്ന  പശു 

ഒരു പച്ചിലയേയും

വെറുതെ വിടില്ല 

എല്ലാം രുചിച്ച്

എന്നിട്ടും വിശന്ന്

അതങ്ങനെ പെരുവഴിയിൽ 

നിന്ന് കരയും

അതിനെ  നിങ്ങള്

വീട്ടിലേക്ക്  കൂട്ടരുത് 

പാല് തരില്ലെന്നല്ല 

പല്ല് തൊഴിച്ചു 

കളയുകയും 

ചെയ്യും

അകിട് കറന്നാൽ 

ചോരയിറ്റും

അകത്തുമുണ്ടാവും

പുറത്തേതിനേക്കാൾ 

പഴുത്ത വൃണങ്ങൾ 

നിങ്ങള്  ഇളം പുല്ല്  കൊടുത്താലും  

അത്  കൊടിത്തൂവയുടെ 

രുചിയറിയാൻ  പോവും 

മൂക്ക് കയറിട്ട്  കുടുക്കുന്ന 

ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ ഒരൊറ്റക്കുതിപ്പിനു 

പുറത്ത് ചാടും  

കുതിപ്പുകളും  കിതപ്പുകളും 

കൊണ്ട് അതെന്നും 

പരിധിക്ക്  പുറത്തായിരിക്കും 

നിങ്ങളുടെ  രാത്രികളിൽ 

അലോസരത്തിന്റെ സൈറണുകള്

നീളെ  മുഴങ്ങും 

അതുകൊണ്ട്  വേലി പൊളിക്കുന്ന 

പശുവിനെ വെറുതെ വിടുക

അതീ വഴിയിലിങ്ങനെ 

നില്ക്കട്ടെ 

അതിന്റെ കഴുത്തിലൊരു കയറുണ്ടെന്നു  

നിങ്ങള്ക്ക് വെറുതെ തോന്നുതാണ് 

എല്ലാം രുചിച്ച്

എന്നിട്ടും വിശന്ന്

അതങ്ങനെ പെരുവഴിയിൽ 

നിന്ന് കരയട്ടെ 

അവരെക്കുറിച്ച്

എല്ലാവരും തിരക്കിട്ടോടുമ്പോൾ

അവർ ഒരു ഉറുമ്പിനു വഴിപറഞ്ഞുകൊടുക്കും

വഴിയിലെ പുല്ലിനോടും പൂമ്പാറ്റയോടും

പിറുപിറുക്കും

വേനലിൻ ചൂടേറ്റു ചുവന്ന

വാകയുടെ വിഷാദത്തെ

നട്ടുച്ച വെയിലത്ത്

എത്ര നേരമെങ്കിലും നോക്കി നില്ക്കും

ചിലർ അങ്ങിനെയാണ്

അവരുടെ പേര്

അവരുൾ പ്പെടെ എല്ലാവരും

മറന്നു പോയിരിക്കും

കാരണാതീതമായ ഒരു ചിരിയിൽ

ഒരൊറ്റ നാമത്തിൽ

അവരോര്മിക്കപ്പെടും

കാലക്രമേണ ഗ്രാമചരിത്രങ്ങളിലെ

ഏറ്റവും ശക്തമായ മിത്തുകളായി

ആലിൻ ചുവട്ടിലും ചുടലപ്പറമ്പിലും

ചെന്നിരിക്കും

ഓർമകളിൽ എന്നും കല്ലുരുട്ടും